Howdy y'all !!!


Hier is dan de tweede reeks foto's ! Ondertussen zijn we al een maand verder 
en beginnen we het hier al goed gewoon te worden. Na wat vertraging gehad te hebben
met het vliegen zijn we nu dan toch goed op gang kunnen komen.

We vliegen vanaf het vliegveld "Tyler Pounds Regional Airfield". Het is een 
gecontroleerd vliegveld met drie verharde runways. (zie onder bij de foto's)

Ikzelf heb tot nu toe een tiental vluchten kunnen doen! Het vliegen is hier echt super!
Eerst en vooral is het wennen aan de Amerikaanse Air Traffic Control. De manier van
radio calls doen is hier helemaal anders. Ook valt het op dat alles hier een beetje 
relaxer gaat qua procedures dan in Europa. Zo is er veel minder spacing tussen 
vliegtuigen. Je kan ook al landing clearance krijgen voor het toestel voor je nog maar 
geland is. Maw als je met 3 in het circuit zit kan je alledrie al landing clearance 
hebben. Zo hebben ze hier ook LAHSO : "Land and Hold Short Operations". Dit wil zeggen 
dat je gestopt moet zijn voor een bepaalde intersectie met een andere runway, waar dan 
meestal een ander toestel opstijgt of land. (dit mogen we niet accepteren als we solo 
vliegen)

Ook was het voor mij persoonlijk een aanpassing om op de Piper Warrior te vliegen, 
aangezien ik voordien al wat uren Cessna 152 gevlogen had. Het viel me vooral op dat de 
Warrior een stuk stabieler is in de controls. Zo is het soms wel eens handig om met twee 
handen aan de stick te vliegen ipv met één. En dit zeker tijdens de landing!
Ook heeft de Warrior de neiging om veel langer te "floaten" boven de runway, omdat de
vleugels dichter bij de grond hangen en zorgen voor een grond-effect.
Ook de "parking brake" is een grote luxe die ik in de Cessna nooit gebruikte! Nooit meer 
krampen in mijn kuiten ;)

De eerste les begon met Effects of controls, Climbing and Descending, Effects of power 
and flaps. Ook werd ik tijdens diezelfde eerste les even beproefd op mijn 
crosswind-landing techniek! We deden enkele touch and go's op Athens (20 mijl ten westen 
van Tyler), met een runway van 4000ft lang en amper 60 ft breed (=smal). De wind stond 
volledig cross met een snelheid van 10 knopen. We hebben het overleefd... ;)
Daar geland was het dan tijd voor flightmate Chris om de terugvlucht te doen.

Ondertussen hebben we in de daarop volgende vluchten O.a. stalls, steep turns, circuits 
en emergency procedures gedaan en binnenkort zullen de eerste navigaties er 
waarschijnlijk aankomen. 

Ik houd jullie in ieder geval op de hoogte!


Greetings,



Olivier